30. nov, 2019

Op de kleintjes letten

 

 

Zoals elke Nederlander bang is dat als er straks een prijs in de straat valt, hij niets heeft en de buren wel heb ook ik een postcode lot in mijn bezit. Afgelopen week was het zover, ik heb een prijs gewonnen, twee zelfs. Eén prijs bestaat uit twee blokken chocolade met zeezout die mij per post worden toegezonden nadat ik een code actief heb weten te maken op het internet. De tweede prijs is van een ander kaliber. Dit is een pasje met een nr en een code die je ook actief moet maken op het internet waarbij je dan ook nog je postcode en de laatste drie cijfers van je bankrekening moet kenbaar maken. Na dit te hebben gedaan bericht de computer mij dat ik nog maar tien dagen de tijd heb om naar de dichtstbijzijnde supermarkt te gaan om daar gratis voor een waarde van twaalf euro en vijftig cent een vegetarisch menu te gaan samen stellen, wat ik dan mee naar huis mag nemen om het daar te gaan bereiden en op te eten. Zo gezegd, zo gedaan, drie dagen voor de bewuste datum dat het niet meer kan trek ik de stoute schoenen aan en ga op pad  naar de supermarkt die op de kleintjes let. Dat is voor mij  toch al gauw zo’n twintig kilometer rijden. Gelukkig is m’n vriendin Yvonne ook een beetje bang dat de buren een prijs winnen en zij niet en heeft dus ook een lot waarop ook zo’n mooie prijs is gevallen zodat ik met twee waarde passen op pad ga en zodoende in het totaal gratis voor vijfentwintig euro aan vegetarisch voedsel kan gaan kopen.
In de winkel aangekomen, word ik overvallen door grote borden boven de artikelen met:
‘STEL HIER UW VEGETARISCHE MAALTIJD SAMEN’.
‘Dat moet niet moeilijk zijn’, denk ik bij mezelf en kijk verlekkerd rond wat ik eens zal gaan kiezen om vanavond te gaan koken. Het is dan wel allemaal vegetarisch maar ik kan er altijd nog een burgertje bij kopen, die ik dan wel apart moet betalen, maar ja, dat moet kunnen, ook al is hier het motto dat je op de kleintjes moet letten. Iets wat trouwens al snel blijkt als ik beter in de vakken kijk. Ook al hangt er een groot bord boven de gehele vitrine zijn er als ik beter kijk maar enkele artikelen waar een klein bordje bij hangt met daarop: ‘dit artikel kunt u besteden met uw Vega Pas. Dat blijkt de spoeling wel erg dun te maken en moet ik een zoektocht beginnen door de gehele winkel om twee maaltijden samen te stellen.
Dit gaat me niet lukken in één dag en ik besluit op zoek te gaan naar artikelen die ik in m’n keuken kan gebruiken, maar ook dat valt nog niet mee. Als ik in één van de gangpaden op de knieën op de grond lig en met mijn leesbril op een kaartje probeer te ontcijferen op de onderste plank (waar de meeste gratis artikelen een plekje hebben gekregen) hoor ik een vrouw naast mij zeggen, ‘het valt niet mee, maar ja het is gratis’ waaruit ik begrijp dat ik een mede slachtoffer heb ontmoet. Na enig overleg en elkaar succes te hebben gewenst gaan we ieder onze weg, op zoek naar vijfentwintig euro gratis vega voedsel. Het volgende half uur kom ik de vrouw diverse malen tegen en wisselen we adviezen uit zodat ik na een uur toch tevreden bij de kassa sta. Nadat alles is gescand door de juffrouw bij de kassa zegt deze mij dat ik op één van de passen nog één euro en vijftig cent heb te besteden. Een vlugge gedachte om nog weer als een Nederlander die op de kleintjes let terug de winkel in te gaan verwerp ik heel snel en ga met mijn ‘gratis’ boodschappen naar buiten. Op dat moment komt een vrouw in een rolstoel de winkel in gereden en vind ik dat ik die vrouw mijn kaart aan moet bieden ook al heeft die  nog maar een waarde van één euro en vijftig cent. Hierop bedankt de vrouw mij en kijkt mij zó dankbaar aan dat ik graag had gewild dat er nog tien euro op had gestaan. Het was maar een klein moment maar voelde als het mooiste moment van de hele onderneming en ja, ‘Je moet op de kleintjes letten.’    

Aad Lubbe