1. sep, 2019

Alles is/wordt anders

 

Het ‘verhaaltje van de maand’ voor de maand juli is in rook opgegaan vanwege de drukte. Behalve het vakantiehuisje regelmatig schoonmaken als er nieuwe gasten komen en bladeren harken in de tuin, die de bomen vanwege de droogte veel te vroeg laten vallen, ben ik bezig geweest alle overbodige bezittingen voor de dag te halen, in de hand te nemen en mezelf af te vragen of ik er ooit nog iets mee ga doen. Het resultaat is dat ik nu een garage half vol met spullen heb die misschien andere mensen nog kunnen gebruiken of die ik op marktplaats kan gaan aanbieden voor een klein bedrag om het gevoel te hebben dat het niet zomaar nutteloos verdwijnt.
De meeste van die spullen heb ik tenslotte al jaren in mijn bezit/gebruik en dat gooi je niet gemakkelijk zomaar weg. Wel ben ik al drie keer naar de gemeentelijke vuilstort geweest met een auto en aanhanger vol met spullen die ook iemand anders echt niet meer aan z’n verzameling wil toevoegen. En ik moet zeggen aan het eind van deze noeste actie is er in de meeste kasten aanzienlijk veel meer ruimte ontstaan. Ook moet ik bekennen dat ik tot op heden nog geen spijt heb, of al iets mis van wat ik heb weggegooid.
De reden van deze actie is namelijk dat ik mijn huis te koop heb gezet en een veel kleiner huis heb gekocht. Wat woonoppervlakte betreft ga ik van 300 m2 naar ongeveer 100 m2, dus best een goede reden om het één en ander op te ruimen. Wat de tuin betreft ga ik van 7000m2 naar ongeveer 700m2. Maar gelukkig hoort het verplaatsen van bomen en planten niet bij de verhuizing. Ondanks de drukte rondom verhuizing, aankoop en verkoop hadden we afgelopen zondag toch nog tijd om een dagje te gaan toeren met de cabrio. Termuntenzijl, ons favoriete plekje aan de Waddenzee is het doel met daar een wandeling (etje, het was toch al gauw zo’n 30 graden en de zon brandde behoorlijk op het hoofd) over de dijk en een visje eten in de plaatselijke vis/snackbar.  
Voordat we daar echter zijn toeren we zigzag door het Drentse en Groningse landschap met een koffiepauze bij de Freaylemaborg in Slochteren, waar ik nu rustig naar toe durf te gaan. (Zie verhaaltje van de maand juli 2018; mijn nieuwe huis is namelijk voorzien van kunststof kozijnen en de goten en windveren zijn vorig jaar nog in de verf gezet.)
Daar aangekomen hebben we genoten van een heerlijk kopje expresso met daarbij appeltaart mét slagroom. Tijd om op het Grachtengeel & Mostertgoen te letten is er echter niet, daar onze aandacht volledig opgaat in het opletten voor wespengeel, dat in groten getale wil meegenieten van onze appeltaart. Na een kort bezoek gaan we dus weer snel verder en wordt het niet de relaxte pauze van vorig jaar.
Bij de Waddenzee aangekomen blijkt het hier erg druk, (veel drukker dan we hadden verwacht, hoewel we weten dat het zondag is) maar we vinden een goed parkeerplekje en als we een stukje de dijk oplopen, een rustig plekje om te zitten. De meeste mensen lopen niet verder dan nodig. Om twee uur besluiten we om een visje te gaan eten in onze favoriete vis/snackbar. Onze gedachten, als je na tweeën komt is het iets rustiger in de vis/snackbar, blijkt niet waar. Er is ook geen plekje in de schaduw te vinden en overal op de vloer ligt rommel en vertrapte stukken vis en patat. We balen hier wel een beetje van en besluiten naar het naastgelegen café te gaan. Ook hier is het druk en hebben ze alleen maar drank, met taart of een gehaktbal. Blijft over het hotel met terras aan de overkant van de straat. Hier is het heerlijk rustig, schoon en zitten we in de schaduw met zicht op de Waddenzee en een vorstelijke bediening. Vanaf nu is dit waarschijnlijk ons favoriete restaurant geworden als we met de cabrio naar Termuntenzijl gaan toeren en wordt het misschien nog wel eens een tweedaags ritje met een overnachting in dit hotel.
Na een heerlijke maaltijd van zalm met frietjes stappen we voldaan in de cabrio, na nog een half uurtje op de dijk van de zee te hebben genoten, en toeren zigzaggend door het Groningse en Drentse landschap weer naar huis, waar ik voor de verandering ook eens niet hoef te koken na zo’n heerlijke maaltijd op het terras aan zee.

Aad Lubbe