1. sep, 2018

De Voordeur

 

 

Je denkt er nooit zo over na, maar de voordeur is toch wel een heel belangrijk voorwerp in ons leven.
Als je de drempel van eigen voordeur overgaat ben je in één stap in je eigen wereld, voel je je veilig en vrij van de buitenwereld. Als je iemand anders z’n voordeur binnen gaat ben je in één stap in iemand z’n privé leven. Als je door de voordeur wordt binnen gelaten of gedragen, ben je meestal welkom. Door de voordeur, mits je het verprutst hebt en er door de achterdeur wordt uit gegooid, ga je ook weer door de voordeur naar buiten en ben je in één stap weer in de wereld.
Heel simpel, achter de voordeur is alles anders aan welke zijde je ook mag staan.
Dit stond ik deze week te denken toen ik bezig was een nieuw slot in mijn voordeur te zetten, of eigenlijk een extra slot voor de veiligheid, iets wat ik al jaren van plan ben, maar het is er nog nooit van gekomen.
Het is nog een hele klus geworden omdat mijn voordeur al een heel oude deur met toch wel een aardige geschiedenis is.
Toen ik 25 jaar geleden naar Drenthe ben verhuisd heb ik in het westen van het land regelmatig een bezoek gebracht aan sloperijen voor bouwmaterialen, zoals kozijnen, een trap en deuren. Zo kwam ik ook bij de sloperij van ‘van de Pauw Kraan’ in Hoogmade waar een hele rij stevige houten deuren staat. Ze zijn nog geen twee meter hoog en dat is precies wat ik zoek, daar de voordeur van het huisje in Drenthe ook nog geen twee meter hoog is en nodig moet worden vervangen. De deuren blijken van het oude zwembad ‘Poelmeer’ in Oegstgeest / Warmond te zijn gekomen toen dit werd opgeheven. Het was een open bad in een soort meertje aan de Leidsche vaart compleet met ratten en vies water.
Ik herinner het mij nog heel goed van de tijd dat ik daar als klein jochie schoolzwemmen heb moeten ondergaan.
Wel een extra reden om een paar van die deuren te kopen, misschien heb ik achter één van die deuren wel eens bibberend van de kou m’n zwembroekje aan staan trekken om daarna voor de deur, in de open wereld in het water te worden gedwongen door een strenge meester.
In Drenthe krijgen mijn eigen woonhuisje en ook het te verhuren vakantiehuisje een mooie gele zwembaddeur als voordeur. Ze draaien naar buiten open, dat geeft binnen ruimte en buiten is er ruimte genoeg. Wel moeten ze een klein stukje worden verlengd maar dat los ik op door er twee balkjes onder te schroeven.
Het originele slot wat in de deur zit werkt niet meer en er zijn ook geen sleutels meer bij. Van een kameraad krijg ik een paar oude opzet lipssloten die ik er voor tijdelijk opzet net boven het oude slot in de deur. Dit slot laat ik wel zitten daar de deurklink nog prima werkt. Wel zit er bovenaan de deur zo’n slotje, net als bij een toilet met een wit en een rood vakje en dat zit er nog steeds en wordt ‘s nachts gebruikt als zijnde de knip op de deur. Ze zijn kanariegeel en dat blijven ze de eerste jaren om later groen te worden geschilderd. Eén van de deuren staat nu al jaren in de schuur sinds het vakantie huisje is opgeheven (het is moeilijk er afstand van te doen en zo heb je altijd nog een reserve voordeur) en alleen mijn eigen voordeur is overgebleven. Na het geel en groen heeft deze deur ook nog de kleur wijnrood mogen beleven maar is nu veranderd in mosterdgeel met een grachtengroen kozijn.
Op de deur zit een hamer die dienst doet als klopper, als je hem optilt en tegen de deur laat vallen zit ik zonder enige twijfel rechtop in mijn stoel, hoe diep ik ook ingedut mag zijn.
Die hamer heb ik 25 jaar geleden mee genomen als aandenken van mijn truckersleven bij Mammoet transport in Leiden. Hij lag altijd achter mijn stoel en hielp mij om van alles vast en weer los te timmeren, zoals dekkleden, breedteborden en lichten, plankjes en keggen zodat de lading onderweg niet van de vrachtwagen kon weglopen.
Dus al met al een voordeur met geschiedenis.
Dan heb ik nog niet verteld, (en dat ga ik ook niet doen) wie ik allemaal door die voordeur in mijn privé wereld heb binnen gelaten en weer uitgezwaaid, al dan niet, met tranen in m’n ogen.
Maar nu het moment is aangebroken (anders gaat tijdelijk wel heel erg lang duren) ga ik het oude slot eruit halen en een nieuw plaatsen. Fluitje van een cent zegt de beschrijving. Ik begin met de deurkruk er af te halen, anders kun je het slot er niet uit halen. De twee schroeven van het slot heb ik al uitgeboord, die waren onmogelijk nog met een schroevendraaier los te draaien. Ik had niet anders verwacht, na misschien wel 70 jaar.
De deurkruk is ook niet los te krijgen zodat ik besluit één kant er met de slijptol af te slijpen waarna ik hem er misschien voorzichtig uit kan tikken, iets wat niet echt wil lukken. Wel sla ik de deur bijna uit elkaar. Na ook de andere kant eraf te hebben geslepen en van alles te hebben geprobeerd, blijft er maar één oplossing over: een gleuf uit de deur zagen zodat het staafje van de deurkruk ruimte heeft om er uit te komen. Als het slot er uit is valt het totaal uiteen van ellende, maar het staafje blijft stevig zitten in een cocon van roest waaruit blijkt dat deze actie de enige oplossing is geweest. Maar nu moeten er eerst nieuwe stukjes hout in worden gelijmd voordat het slot weer kan worden geplaatst. Die klus klaar ik nog dezelfde middag. De volgende dag als de lijm droog is kan ik weer verder met het plaatsen van het slot, wat voordat ik goed op gang ben, wordt verstoord door een aantal fikse regenbuien. Op dag drie het slot erin en de naden dichtplamuren. Op dag vier schuren, een beetje verf op het hout, de afwerkrozetten erop en klaar!!
Om voor jaren weer naar de andere kant van de voordeur te kunnen gaan……   

Aad Lubbe