6. aug, 2017

Lekker Boeh!

Dat de koe mijn favoriete dier is heb ik nog niet eerder verteld. Maar bij deze dan, de koe is mijn favoriete dier en wel omdat ik het een mooi dier vind. Ze is goedaardig en ook nuttig. Met van die grote koeienogen staan ze vaak aan de rand van de wei nieuwsgierig naar je te kijken als je langs loopt. Wanneer je een hand naar ze uitsteekt gaat hun natte neus omhoog om te ruiken wie je bent en vaak geven ze je dan een lik met die ruwe, als schuurpapier voelende tong, waarna ze soms een korte of lange 'Boeh!' laten horen.
Ze zijn ook nuttig doordat ze de weiden maaien en melk produceren, alwaar wij weer vele producten van maken zoals kaas, yoghurt, karnemelk en boter. Maar dit alles even terzijde. Wat ik wil zeggen is dat ik het op dit moment erg druk heb. De maand Augustus is al aan zijn vierde dag bezig en ik heb nog geen letter voor het verhaaltje van de maand op mijn blog geschreven.
Het is namelijk zo dat mijn Lieve Vriendin twee dorpen verderop een huisje heeft gekocht, iets waar ik heel blij mee ben daar we tot op heden zo’n 125 km van elkaar verwijderd wonen. Iets wat best lastig is als je even samen een kopje koffie wil drinken, een wandelingetje maken of wat dan ook samen wil gaan doen. Daar gaat nu verandering in komen. Maar voor het zo ver is, moet het huisje worden opgeknapt zodat mijn Lief zich er prettig in kan voelen. We hebben een nieuwe schuur in de tuin gebouwd wat inclusief het schilderwerk al meer dan tweehonderd uren in beslag heeft genomen. Tel daar nog zo’n driehonderd uur voor het schilderwerk in het huis bij op. Blijft nog over, vele uren voor laminaat leggen gordijnen ophangen en de douche opnieuw betegelen.
Ook de tuin en het terras op een leuke manier aanleggen. Voor het zover is moeten eerst een aantal bomen en struiken worden verwijderd en naar het gemeente afval-brengpunt worden gebracht. Dit geheel is gelukt met vijf volle karren. Hebben we nog geluk dat er een liefhebber is die de grindtegels (135 stuks, tezamen zo’n 4500 kg) graag wil hebben en ze vanavond is wezen ophalen.
Blijft over, een flink aantal klussen die niet de moeite van het vermelden waard zijn, maar zeker meer alsdan honderd uren in beslag gaan nemen.
En dan moet de verhuizing nog worden gedaan. De 125 km erheen rijden met een gehuurde vrachtwagen, het inladen van de complete inboedel, dan wederom de 125 km terug naar twee dorpen verderop vanhier en dan nog het uitladen, waarna alles een plekje moet gaan krijgen in het nieuwe huis.
Maar goed, dat alles heb je over voor elkaar om daarna samen een leuker leven te hebben op kleine afstand.
Dit brengt me terug bij het verhaal van de koe. Lekker luieren met in de wei. Natje en droogje op z’n tijd. Dan denk ik soms: 'Was ik maar die mooie rode stier met grote hoorns in het weitje naast de koeien.'


Aad Lubbe