1. mrt, 2017

Door m'n pen naar de knoppen


Afgelopen zomer kom ik op de Cittaslow supportersdag Anja en Roel van RTV Borger-Odoorn tegen en raak met hen in gesprek. Zij zijn hier aanwezig om zich aan te sluiten bij de groep van Cittaslow supporters, zodat het gehele Cittaslow gebeuren iets meer bekendheid kan krijgen via de radio.
Aan het eind van ons gesprek sta ik daar met een uitnodiging in de zak om mijn vakantiehuisje en mijn eerste boek te komen presenteren op de radio.
Als ik die avond thuis kom denk ik, ‘Waar ben ik weer aan begonnen, dit durf ik helemaal niet’. Maar geen paniek, ze gaan mij t.z.t. via een mailtje een uitnodiging sturen en dat vergeten ze waarschijnlijk toch.
In september vertrek ik voor twee maanden naar Portugal en is het radioprogramma heel ver weg. Tot op een dag de realiteit terugkeert en er een mailtje in mijn mailbox zit waarin Anja mij vraagt of ik maar even een paar datums wil geven waarop ik in het programma kan verschijnen, voor een interview en de presentatie van m’n boek.
Een mailtje terug sturen dat ik over een maand weer thuis ben en haar dan een paar datums ga noemen, is wel veilig. Een maand is best nog wel lang en dan kan ik nog wel een beetje rekken voor een afspraak. Maar aan alles komt een eind, ook aan de dagen voor de afspraak.
Het is nu zes januari en morgen om tien uur is het zover. Het voelt wel een stuk beter nadat m’n buurvrouw op nieuwjaarsdag heeft aangeboden met mij mee te gaan om één van de verhaaltjes uit het boek voor te lezen voor de radio. Totdat die avond om een uur of vijf de telefoon gaat. ‘Met de buurvrouw’, waarop ze me verteld dat ze met griep op bed ligt, het eigenlijk vergeten is en daarom zo laat pas belt. ‘Nou daar ben ik blij mee’, maar ziek is ziek. Ik ga het wel zelf doen, ik heb het tenslotte mezelf op de nek gehaald’. Om een uur of negen die avond gaat nogmaals de telefoon, ‘Met Anja, we moeten de afspraak verzetten’, waarop zij mij vertelt dat er in de ochtend gladheid en ijzel voorspeld zijn en ze het niet verantwoord vindt om naar de studio te komen.
We schuiven de afspraak twee weken op, wat niet zo erg is. Nu heeft mijn vriendin misschien tijd of anders ga ik er vanuit dat de buurvrouw beter is. Iets wat ik meer hoop voor haar dan voor mezelf, daar twee weken met griep op bed volgens mij echt geen pretje is.
Maar op de dag van het interview twee weken later sta ik er weer alleen voor.
Aangekomen bij de studio doet Roel de deur open. Eenmaal binnen met een kop koffie in de hand, voelt het heel vertrouwd en gemoedelijk dankzij Anja en Roel.
We beginnen met twee plaatjes en dan 10..9..8…….
…7……..3...2..1, Het vloeit er uit en de ongeveer acht minuten zijn om voordat ik de helft heb vertelt van wat er op het puntje van mijn tong ligt.
Weer twee plaatjes en of ik dan een verhaaltje voor wil lezen uit het boekje. Dit is andere koek. Maar na het tweede plaatje gaat het onverbiddelijk van 10………..1 en wordt mijn microfoon opengezet. Soms ben ik verbaasd van mezelf en ik moet zeggen, dit is één van die keren.
Na het verhaaltje volgt een applaus van Anja en Roel, waardoor ik mij zeer gevleid voel. Anja stelt me zelfs voor af en toe eens een verhaaltje voor te komen lezen in het programma.
Na nog wat napraten over muziek radio en installaties, vraagt Roel mij plots of ik geen interesse heb in een vrijwilligersbaantje voor één avond in de week als technicus achter de knoppen. Lachend zeg ik hem dat ik dat niet kan, maar van het één komt het ander en als ik huiswaarts ga is het wederom met een uitnodiging in de zak (hoe doet die Roel dat toch) om a.s. woensdag proef te komen draaien. En deze keer ga ik het niet voor me uitschuiven maar er naar uitkijken. Wie had dat gedacht, ‘Door m’n pen naar de knoppen’.

Aad Lubbe