Verhaaltje van de maand

30. sep, 2018

Beste Blogvolgers,

Dit is helaas al weer mijn laatste verhaaltje van de maand voor dit jaar. Ik ga net als afgelopen winter weer lekker bij de houtkachel werken aan een nieuw boekje.
Er zijn al een aantal verhaaltjes ontstaan, maar nog lang niet genoeg om er een leuk boekje mee te vullen.
Dus ik ga er hard aan werken en hoop jullie en mezelf in het voorjaar weer met iets leuks te verrassen.
Heb allemaal een fijne winter en graag tot begin april 2019 wanneer er weer een nieuwe blog op de site gaat verschijnen.

Groetjes Aad

 

‘Bad’ Bankje

 

Onlangs heeft m’n vriendin Yvonne een bedbankje besteld via een verkoopsite op de computer.
Ze was op zoek naar een mooi ogend en toch degelijk slaap/zitbankje voor in haar atelier/werkkamer om, als er gasten zouden blijven slapen, dit op een comfortabele bedbank zou kunnen. Ook wanneer ze ziek zou worden en niet de trap op kan zou ze er zelf gebruik van kunnen maken. Na enig zoeken op het net komt ze bij een Eco Firma in Duitsland terecht. Die hebben mooie essenhouten meubelen en ook nog Ecologisch gemaakt. Wat wil je nog meer, beter kan ze het niet vinden en de bestelling wordt geplaatst. Tevens wordt er ook een mooi essenhouten boekenkast besteld, hoewel dit eigenlijk iets boven de begroting valt. Op het geheel wordt nog een redelijke korting gegeven wat de knoop doet door -hakken. Levertijd één week en te volgen via het net wanneer het wordt bezorgd. Vol spanning wacht ze af, niet één week maar wel drie weken.
De vierde week, na al enige malen telefonisch contact te hebben gehad met het bedrijf in Duitsland, wat door slechte taalcommunicatie bijna tot een telefonische ruzie dreigt op te lopen, worden zonder melding de pakketten bezorgd. Bij controle blijkt echter dat de boekenkast maar voor de helft is geleverd. De legplanken, zes stuks, ontbreken nog. Van het bedbankje worden alleen de kussens en het matras geleverd.  Na weer een lastig tweetalig telefoongesprek wordt beloofd het restant van het bed en de planken van de boekenkast zo snel mogelijk te leveren. Na twee weken komt er, wederom onaangekondigd weer een zending binnen. Hoera!! De bedbank is compleet, echter van de planken voor de boekenkast ontbreekt elk spoor. Er wordt weer gebeld en beloofd en daarna weer een week gewacht.
Yvonne moet die week weg zodat het geheel blijft liggen en aan de firma wordt doorgegeven het pakket op mijn adres te bezorgen. Ik hoef er niet voor thuis te blijven. Yvonne krijgt melding wanneer het pakket gaat arriveren.
Als ik die week op een middag net even thuis ben om te lunchen staat er plots een jongeman met twee pakketten voor de deur, onaangekondigd. De kastplanken.
Wanneer Yvonne eind die week thuis komt gaat ze enthousiast aan het werk met het bedbankje en de kast.
Ik moet nog wel even voor de duidelijkheid vermelden dat je zowel het bedbankje als de boekenkast zelf in elkaar dient te zetten volgens een soort van Ikea systeem. Er is een duidelijke beschrijving bij geleverd en er kan eigenlijk niets fout gaan. Als ik in de middag langs ga, vraagt ze mij om een bepaalde schroef die missend is en of ik zo één toevallig nog in mijn magazijntje heb.
Na 25 jaar bouten moeren en schroeven verzamelen zal er best wel één tussen zitten die er op lijkt. En inderdaad, ik vind er zelfs twee. Die avond laat nog belt ze wanhopig op dat ze er niet uit komt en of ik de andere dag even wil meekijken op de beschrijving, twee weten meer dan één.
Met de schroef en de kastplanken ga ik de volgende morgen naar haar toe om te zien of ik het probleem kan oplossen. Niet om mezelf op de borst te slaan, maar ik moet zeggen, zulke problemen weet ik meestal wel op te lossen. Ergens zit er in mijn hersenen een heel klein kwabje die dit soort puzzels redelijk goed weet op te lossen. In mijn tijd dat ik verhuizer was heb ik wel voor hetere vuren gestaan. Na lange tijd de beschrijving en het materiaal te hebben bestudeerd kom ik tot de conclusie dat het kwabje in mijn hersenen mij in de steek laat, dit gaat mij ook niet lukken. Mijn conclusie is dat er een aantal ontbrekend en verkeerd materiaal is. Ik stel voor het bedrijf te bellenen te vragen of ze het uit kunnen leggen, waar Yvonne niet zo veel in ziet, gezien haar eerdere telefonische contacten. Maar het is de enige oplossing. Duitsland is te ver om er even naar toe te rijden voor uitleg. Aan de telefoon (deze keer een zeer begrijpende dame) komen we er al snel achter dat het artikelnummer van de beschrijving en het artikelnummer op de bon niet met elkaar overeen komen, wat veel duidelijk maakt.
Na de vrouw te hebben uitgelegd wat er ontbrekend is, niet in het pakket zit of niet passend is, komen we overeen dat de enige oplossing is, de bedbank retour te zenden. We hoeven het materiaal alleen maar weer even in te pakken en de vrouw gaat regelen dat het geheel over een dag of vier door een door hen geregeld bedrijf wordt opgehaald.
Na deze deal besluiten we toch even de kastplanken uit te pakken om te zien of dit alles oké is. Tot onze verbazing (of eigenlijk wisten we het al) zitten er maar twee planken in het pakket i.p.v. zes.
Gelijk terug bellen, misschien krijgen we die begrijpende vrouw nog aan de telefoon. Maar helaas de engel is gevlogen en eindigt het weer in een zeer onaangenaam gesprek waarin wordt beloofd alsnog de ontbrekende planken te sturen. Echter, ze kunnen niet beloven wanneer. Misschien morgen, misschien over drie weken.
De andere dag, na er een nachtje over te hebben geslapen (of eigenlijk van te hebben wakker gelegen), besluit Yvonne ook de boekenkast retour te zenden.
Gelukkig ligt al het verpakkingsmateriaal nog in de schuur en zo hebben we twee uren en twee rollen verpakkings- tape verder het geheel weer klaar staan voor transport.
De dag van ophalen loopt van 8.00 - 18.00 uur, zodat ik die dag, tot het grote moment, aan huis gebonden ben.
Rond 13.00 uur, als ik na de lunch even op de bank een tukkie zit te doen wordt er op de deur geklopt en staat er een chauffeur van DHL vol verwachting met 5 etiketten in de hand om op de dozen te plakken en ze daarna in te laden om aan de terugreis te beginnen. Als de bus de dam afrijdt zwaai ik hem nog heel even stiekem na.
Twee weken later wordt nummer 519933NL geleverd.
De ontbrekende schroef.

Aad Lubbe

1. sep, 2018

 

 

Je denkt er nooit zo over na, maar de voordeur is toch wel een heel belangrijk voorwerp in ons leven.
Als je de drempel van eigen voordeur overgaat ben je in één stap in je eigen wereld, voel je je veilig en vrij van de buitenwereld. Als je iemand anders z’n voordeur binnen gaat ben je in één stap in iemand z’n privé leven. Als je door de voordeur wordt binnen gelaten of gedragen, ben je meestal welkom. Door de voordeur, mits je het verprutst hebt en er door de achterdeur wordt uit gegooid, ga je ook weer door de voordeur naar buiten en ben je in één stap weer in de wereld.
Heel simpel, achter de voordeur is alles anders aan welke zijde je ook mag staan.
Dit stond ik deze week te denken toen ik bezig was een nieuw slot in mijn voordeur te zetten, of eigenlijk een extra slot voor de veiligheid, iets wat ik al jaren van plan ben, maar het is er nog nooit van gekomen.
Het is nog een hele klus geworden omdat mijn voordeur al een heel oude deur met toch wel een aardige geschiedenis is.
Toen ik 25 jaar geleden naar Drenthe ben verhuisd heb ik in het westen van het land regelmatig een bezoek gebracht aan sloperijen voor bouwmaterialen, zoals kozijnen, een trap en deuren. Zo kwam ik ook bij de sloperij van ‘van de Pauw Kraan’ in Hoogmade waar een hele rij stevige houten deuren staat. Ze zijn nog geen twee meter hoog en dat is precies wat ik zoek, daar de voordeur van het huisje in Drenthe ook nog geen twee meter hoog is en nodig moet worden vervangen. De deuren blijken van het oude zwembad ‘Poelmeer’ in Oegstgeest / Warmond te zijn gekomen toen dit werd opgeheven. Het was een open bad in een soort meertje aan de Leidsche vaart compleet met ratten en vies water.
Ik herinner het mij nog heel goed van de tijd dat ik daar als klein jochie schoolzwemmen heb moeten ondergaan.
Wel een extra reden om een paar van die deuren te kopen, misschien heb ik achter één van die deuren wel eens bibberend van de kou m’n zwembroekje aan staan trekken om daarna voor de deur, in de open wereld in het water te worden gedwongen door een strenge meester.
In Drenthe krijgen mijn eigen woonhuisje en ook het te verhuren vakantiehuisje een mooie gele zwembaddeur als voordeur. Ze draaien naar buiten open, dat geeft binnen ruimte en buiten is er ruimte genoeg. Wel moeten ze een klein stukje worden verlengd maar dat los ik op door er twee balkjes onder te schroeven.
Het originele slot wat in de deur zit werkt niet meer en er zijn ook geen sleutels meer bij. Van een kameraad krijg ik een paar oude opzet lipssloten die ik er voor tijdelijk opzet net boven het oude slot in de deur. Dit slot laat ik wel zitten daar de deurklink nog prima werkt. Wel zit er bovenaan de deur zo’n slotje, net als bij een toilet met een wit en een rood vakje en dat zit er nog steeds en wordt ‘s nachts gebruikt als zijnde de knip op de deur. Ze zijn kanariegeel en dat blijven ze de eerste jaren om later groen te worden geschilderd. Eén van de deuren staat nu al jaren in de schuur sinds het vakantie huisje is opgeheven (het is moeilijk er afstand van te doen en zo heb je altijd nog een reserve voordeur) en alleen mijn eigen voordeur is overgebleven. Na het geel en groen heeft deze deur ook nog de kleur wijnrood mogen beleven maar is nu veranderd in mosterdgeel met een grachtengroen kozijn.
Op de deur zit een hamer die dienst doet als klopper, als je hem optilt en tegen de deur laat vallen zit ik zonder enige twijfel rechtop in mijn stoel, hoe diep ik ook ingedut mag zijn.
Die hamer heb ik 25 jaar geleden mee genomen als aandenken van mijn truckersleven bij Mammoet transport in Leiden. Hij lag altijd achter mijn stoel en hielp mij om van alles vast en weer los te timmeren, zoals dekkleden, breedteborden en lichten, plankjes en keggen zodat de lading onderweg niet van de vrachtwagen kon weglopen.
Dus al met al een voordeur met geschiedenis.
Dan heb ik nog niet verteld, (en dat ga ik ook niet doen) wie ik allemaal door die voordeur in mijn privé wereld heb binnen gelaten en weer uitgezwaaid, al dan niet, met tranen in m’n ogen.
Maar nu het moment is aangebroken (anders gaat tijdelijk wel heel erg lang duren) ga ik het oude slot eruit halen en een nieuw plaatsen. Fluitje van een cent zegt de beschrijving. Ik begin met de deurkruk er af te halen, anders kun je het slot er niet uit halen. De twee schroeven van het slot heb ik al uitgeboord, die waren onmogelijk nog met een schroevendraaier los te draaien. Ik had niet anders verwacht, na misschien wel 70 jaar.
De deurkruk is ook niet los te krijgen zodat ik besluit één kant er met de slijptol af te slijpen waarna ik hem er misschien voorzichtig uit kan tikken, iets wat niet echt wil lukken. Wel sla ik de deur bijna uit elkaar. Na ook de andere kant eraf te hebben geslepen en van alles te hebben geprobeerd, blijft er maar één oplossing over: een gleuf uit de deur zagen zodat het staafje van de deurkruk ruimte heeft om er uit te komen. Als het slot er uit is valt het totaal uiteen van ellende, maar het staafje blijft stevig zitten in een cocon van roest waaruit blijkt dat deze actie de enige oplossing is geweest. Maar nu moeten er eerst nieuwe stukjes hout in worden gelijmd voordat het slot weer kan worden geplaatst. Die klus klaar ik nog dezelfde middag. De volgende dag als de lijm droog is kan ik weer verder met het plaatsen van het slot, wat voordat ik goed op gang ben, wordt verstoord door een aantal fikse regenbuien. Op dag drie het slot erin en de naden dichtplamuren. Op dag vier schuren, een beetje verf op het hout, de afwerkrozetten erop en klaar!!
Om voor jaren weer naar de andere kant van de voordeur te kunnen gaan……   

Aad Lubbe

3. aug, 2018

Hoewel de afgelopen maand diverse zwarte wolkjes boven mijn leven zijn komen te hangen, wat misschien in een later stadium nog wel eens ter sprake komt, is ook hier al vele weken geen regen gevallen en ga ik het toch ook net als iedereen op dit moment over de zon hebben.
Apart daarvan wil ik nog wel even vertellen dat er vorige week, ’s morgens vroeg, een buizerd in de voortuin een duif totaal kaal heeft staan plukken, die hij waarschijnlijk uit de lucht gepikt heeft op een moment dat de duif even niet oplette zodat er alleen nog een berg veren op het grasveld is achtergebleven. Maar net als de zon is ook dit de natuur.
In de tijd dat er nog een groentetuin was had ik altijd een buffer regenwater (5000 liter) om in droge tijden de groente te sproeien. De groentetuin is niet meer zoals je waarschijnlijk weet, en lees anders maar even mijn eerste boek ‘Onderweg’ en dan het verhaal ‘De Kattentuin’.
Het boekje is te bestellen via de mail, maar daar hebben we het nu niet over en op dit moment ben ik zelfs ‘blij’ zonder een groentetuin.
De buffer water van 5000 liter om te sproeien is er nog wel, (althans, was er nog wel) maar na zes weken lang de kwetsbaarste planten in de tuin hun dorst te hebben gelest, om ze te laten overleven, is de buffer op.
De vijver staat droog, de varens zijn dood en het grasveld is volledig bruin. Ik moest gisteren metaal slijpen met de slijptol. Iets wat ik altijd buiten doe in verband met brand gevaar in m’n schuurtje waar vaak veel zaagsel op de vloer ligt. Deze keer heb ik er buiten ook maar even een teiltje water bij gezet. Maar het is goed gegaan.
De slaapkamers in het vakantiehuisje heb ik afgelopen week van ventilatoren voorzien daar het zelfs ‘s nachts niet meer afkoelt op de slaapkamers.
De planten die het water van de buffer hebben gekregen laten inmiddels ook de blaadjes hangen en worden al bruin, de zilverberken zijn al kaal en de Lindeboom heeft het zwaar te verduren.
Het enige water wat ik nog geef is in de schalen die ik neer heb gezet voor de vogels om te drinken en waarin ik ze ’s morgens en ’s avonds heerlijk zie badderen.
Afgelopen weekend was er regen voorspeld. Ter voorbereiding hiervan heb ik alle goten goed schoon gemaakt zodat het water in grote stromen in de vaten kon stromen om de buffer weer aan te vullen. Op een gegeven moment rond vijf uur in de middag werd de lucht inktzwart. Ik zeg tegen Yoro, de hond van mijn dochter, die bij me op visite was, ‘Hoera, het gaat zo regenen, we gaan eerst even uit voordat we straks in de regen lopen’. (Ik praat altijd tegen de dieren). We waren nog maar net terug toen een reusachtige storm opstak waarbij alle tuinstoelen door de lucht vlogen en een kastanjeboom als een luciferhoutje op anderhalve meter boven de grond afknapte. Maar regen dat kwam er niet en tot op heden nog niets en als ik de voorspellingen mag geloven blijft het ‘wachten op water’.
Eén plus is dat er deze zomer niet zo veel gras hoeft te worden gemaaid en dat ik gister alvast een beetje vooruit heb kunnen werken voor de winter. Ik heb al een paar karren vol blad op kunnen zuigen van het (gras) veld.        

Aad Lubbe

2. jul, 2018

 

 

Mosterdgeel & Grachtengroen, het zijn maar twee woorden, maar ik kan je wel vertellen dat zes potten verf best veel werk is om ze leeg te krijgen. Ze zijn leeg en de klus is zo goed als klaar. Nog één zijde van het huis moet worden gedaan. Dit laat ik echter zitten tot volgend jaar. Twee jaar geleden heb ik dit gedeelte van het huis nog volledig in de verf gezet en vind ik het zonde om dat nu al weer over te gaan schilderen. Zeker nadat het gezegde van een van mijn buurmannen ooit is geweest ‘ik zit niet op werk te wachten’ heb ik mezelf dat toen goed in de oren geknoopt.
Echter het project ‘Mosterdgeel & Grachtengroen is nog niet klaar. Als ik aan de opmerking van de buurman denk zou ik zeggen ‘laat maar zitten’ maar er zijn twee redenen om nog even door te gaan met schilderen. Het wil namelijk zo zijn dat mijn zoon Kay heeft besloten om zijn vakantie met de kinderen (mijn kleinkinderen) door te gaan brengen bij Opa op het landgoed in Valthe.
Nou ben ik niet zo’n Opa opa maar ik moet toegeven dat het toch leuker is als dat ik het me had voorgesteld om een band te hebben met je kleinkinderen.
Yvonne komt hier regelmatig met haar kleindochter Mayla, een meisje van vier, op visite en ook al ben ik niet de echte Opa, doet het je toch goed als zo’n meiske, Opa dit, Opa dat, Opa zus en Opa zo aan je vraagt.
Laatst nog, toen ze moest poepen zou Opa dat maar even moeten begeleiden.
Die opdracht heb ik toch maar aan Oma overgedragen.
In mijn tuin staat al een aantal jaren een schaftkeetje op wielen (noem het maar, zo’n pipowagen) met diverse functies waar tot op heden nog niet veel van terecht zijn gekomen. In de loop van de jaren dat hij daar staat, heb ik hem al twee keer geschilderd. Het enige waar het hutje op dit moment voor dient is de opslag van tuinstoelen en overtollig tuingereedschap. En door het verblijf in weer en wind, in de zomer zowel als de winter, gaat het hutje zienderogen achteruit. Iets wat mijn behoorlijk dwars zit.
Vorig jaar toen de kleinkinderen (Jay en Finn) een paar dagen op visite waren wilden ze in het hutje kijken en dacht ik ‘leuk dan kunnen ze het mooi als speelhuisje gebruiken’. Het hutje was al lange tijd niet open geweest en wat ik mij niet had gerealiseerd is dat, toen ik het hutje open deed er een erg muffe lucht naar buiten kwam en het hutje vol zat met grote zwarte spinnen, langpoten en de vloer vol lag met dikke zwarte dode vliegen. Dat was dus gelijk duidelijk, ze wilden niet eens meer binnen kijken en ook de dagen erna niet.
Het zit nog steeds in hun hoofdjes want toen ik ze laatst aan de telefoon had en ze vroeg of ze het leuk vinden bij Opa op vakantie te komen, zeiden ze volmondig ‘ja, als er maar geen spinnen zijn’. Ze zijn nu vijf jaar en wil ik nog een kans maken ze ooit het hutje als favoriet speelhuisje te zien gebruiken, moet ik het project Mosterdgeel & Grachtengroen nog even voortzetten. Ik ga deze week volledig besteden aan het schilderen van zowel de buitenkant als de binnenkant van het hutje, na het eerst grondig te hebben schoon gemaakt. En ik zal op de dag dat ze komen, nogmaals een strenge controle uitvoeren op dode vliegen en dikke spinnen.

Aad Lubbe 
       

1. jun, 2018

 

 

Op één van de eerste mooie dagen in mei besluiten we er maar eens lekker een dagje op uit te trekken.
De voorspellingen zijn temperaturen van boven de 20 graden en dus ideaal weer om met de cabrio een toertje te gaan maken.
Rond tien uur vertrekken we en is het zelfs al mogelijk om met open dakje te rijden, hoewel Yvonne haar hoofd nog wel even in een sjaaltje wikkelt tegen de wind die over de cabrio suist.
We gaan richting Waddenzee met bestemming het vissersplaatsje Termuntenzijl. Hier gaan we wel vaker naar toe om een lekker visje te eten en een wandeling of (tje) te maken over de dijk en door het haventje. Het is vandaag woensdag zodat de drukte wel mee zal vallen.
In het weekend kun je er beter niet naar toe gaan en wij verkeren in de luxe positie om dit soort tochtjes in de week te kunnen maken.
Al slingerend door het landschap en de dorpjes via de kleinst mogelijke wegjes gaan we van Drenthe naar Groningen en na een uurtje toeren zegt Yvonne wel trek te hebben in een kopje koffie met iets lekkers. Onze deal is dan altijd, zo gauw we dan een leuk restaurantje of een  terrasje zien dat ons bevalt stoppen we.
In dit geval komen we na een minuut of tien door het van ons aardgas bekende Slochteren en rijden langs de iets minder bekende Fraeylemaborg. Een statig optrekje in een parkachtig gebeuren. We zijn er nooit eerder geweest maar zien door het hek een lange oprijlaan met aan het einde hiervan een terras met parasols. Even verderop keren we de cabrio weer met de neus de andere kant uit en kijken waar we kunnen parkeren. De oprijlaan is niet toegestaan zien we, (die is alleen voor bruidsparen en wij willen tenslotte alleen maar even koffie met iets lekkers).
Even verderop kunnen we parkeren en lopend over de oprijlaan (dat dan weer wel) naar het restaurant.
En ik moet gelijk zeggen, voor herhaling vatbaar. Lekkere koffie, lekkere taart, (we zijn er niet achter gekomen of het nu bosbessen of bramentaart was), gezellige bediening en een mooie plek. Terwijl we van onze koffie genieten kijken we een beetje in het rond, lettend op de andere gasten waarvan de meeste toch ook tot de oudere jongeren behoren en bezig zijn met een toer tochtje, het zij met de fiets, te voet of met de auto.
Ik ben onder de indruk van de kleuren waarin het pand geschilderd is en voordat we verder toeren maakt Yvonne nog een paar foto’s van de kozijnen om de juiste  kleuren weer terug te kunnen zien.
Enkele dagen geleden lopen we door een bouwmarkt (het toertje is al weer een weekje geleden) als ik me plots de kleuren van de Fraeylemaborg herinner en vraag Yvonne om de foto te bekijken. In de bouwmarkt staan altijd van die grote rekken vol met kleurenkaartjes.
Het blijken de kleuren, Mostertgeel en Grachtengroen. De andere dag ga ik direct naar de verfhandel waar ik meestal mijn verf koop. De kleuren moeten even worden gemaakt maar na een telefoontje van de juffrouw in de verfhandel naar de fabrikant komen de nummers zo uit de computer rollen en is de verf snel gemaakt.
Zo sta ik even later met zes bussen verf op de stoep, goed voor zo’n 60 m2 schilderwerk. Ik ga nog eens een toertje maken met koffie en iets lekkers onderweg, waar ben ik aan begonnen.
Nu 3 weken later is het bijna zover.
Er zijn geen toertjes meer gemaakt sindsdien en de tuin is een grote puinhoop met het gras tot aan de knieën.
Maar één ding hebben de Fraeylemaborg in Slochteren en Landgoed Lubbe in Valthe gemeen:, Mostertgeel & Grachtengroen.

Aad Lubbe