Verhaaltje van de maand

30. mei, 2019

 

Mijn broer Cor en ik waren vroeger als kind altijd samen. Volgens ons Moeder, als twee handen op één buik. We speelden samen en haalden samen kattenkwaad uit. We gingen samen op één step naar school, speelden samen cowboytje in het bos en verkochten voor een oom bosjes verse bloemen van het veld aan de deur waar we dan een dubbeltje per bos van mochten houden. Als er eens per jaar oude kranten werden verzameld voor de blinden op de lagere school, hadden wij op het boerderij erf al een schuur vol verzameld met oude kranten, zodat we wel een week bezig waren samen om die kranten met een kar naar school te slepen. Het waren er zoveel dat ons Vader wel eens bang was voor als er eens brand uit zou breken in dat schuurtje, dat vlakbij ons huis stond. We rookten samen ons eerste peukje (gevonden op straat) en werden daar allebei een beetje draaierig van.
Op latere leeftijd (10 – 16) waren ‘de broertjes Lubbe’ (Hierbij hoorde ook onze oudere broer Jan) redelijk bekend / berucht in de buurt. We hadden samen allerlei baantjes, zoals ’s avonds op de bouw (we woonden toen als eerste bewoners in een nog volledig te bouwen nieuwbouwwijk), tegels klaar zetten voor de tegelzetters, zodat die de andere morgen direct aan de gang konden. Ook balken in de carbolineum zetten, zodat die de volgende dag droog waren voor gebruik. Dit alles onder toezicht van Jan de Ruiter, de man die met al deze klusjes was belast, maar het ons gunde een paar kwartjes te verdienen. Zelf gingen we er op uit om chauffeurs te helpen met stenen lossen. Iets wat toen nog met de hand moest worden gedaan. We waren hier behoorlijk handig in. Het ging zelfs zo ver dat er vreemde chauffeurs bij ons aanbelden of hier de broertjes woonden die hielpen met stenen lossen. Toen was je verbaasd en trots dat een chauffeur met zo’n grote vrachtwagen je kwam ophalen, maar later toen ik zelf chauffeur was begreep ik het helemaal. We kregen dan van die rubberen flappen die je om je vingers kon doen zodat je handen niet te veel kapot gingen. Werkhandschoenen waren er in die tijd nog niet. En terwijl de chauffeur de ene helft van de vrachtwagen loste wisten wij als twee kordate jongetjes de andere zijde leeg te plukken. Zo’n chauffeur pakte wel tien stenen tegelijk waar we erg tegenop keken, terwijl ons maximum hooguit vier of vijf was afhankelijk van het soort steen. Straatklinkers waren het zwaarst en het liefst losten we kalkzandsteen, die waren nog lekker warm, zo uit de fabriek. Tevreden met ons kwartje gingen we dan weer huiswaarts. We werkten ook een aantal jaren op woensdagmiddag en zaterdagochtend bij een bedrijfje van buurman Hennie waar we het beheer hadden over de inpakafdeling van auto ruitensproeiers. Die moesten we volledig in elkaar zetten, in dozen pakken en als order klaar maken. Best een klus als je pas twaalf bent.
Toen we vijftien / zestien waren organiseerden we discofeestjes door een zaaltje af te huren en hier plaatjes te gaan draaien en stiekem biertjes te verkopen uit een kratje. Tien gulden entree en een biertje tien cent boven de inkoopprijs. Zo weet ik nog wel een aantal interessante dingen op te sommen.
Maar dat we nu al erkenning krijgen voor al onze daden, daarvan zijn we toch wel een beetje verbaasd.
Cuby (Harry Muskee) heeft een stambeeld voor zijn muziek, Bartje voor zijn bruine bonen en op diverse pleinen door het gehele land zie je stambeelden van grootheden, die daar veel voor hebben gedaan. De reden waarom manneke Pis in Brussel staat weet ik niet, maar dat zal hij toch ook niet zomaar hebben gekregen.
Vorige week zag ik tot mijn verbazing plots een reclame van een nieuw biertje en wat denk je, naar ons vernoemt, ‘Kordaat’ / ‘Cor Aad.’
Het staat dan wel fout geschreven maar dat kun je ze niet helemaal kwalijk nemen, het is tenslotte een grote Duitse supermarkt die ons de vernoeming doet.
En als je het gewoon uitspreekt klinkt het zoals het is bedoeld. We zijn hier dus heel blij mee en vooral omdat ook nog eens wordt benoemd ‘Bier voor Echte mannen.’   

Aad Lubbe  

1. mei, 2019

 

Het plan was deze column in mijn Blog van de maand mei te schrijven over het milieu & de natuur.
Ik had willen vertellen over de nadelen van de batterijen in elektrische auto’s.
Ik had boos willen worden over het feit dat we straks ons eigen aardgas niet meer uit de grond mogen halen en allemaal van ‘het gas’ af moeten. Over de kosten die dat met zich mee brengt die wij zelf moeten ophoesten.
Ik had het willen hebben over de mens en waarom we elkaar geen Mevrouw en Mijnheer meer mogen noemen. Ik hoor het mezelf al zeggen, ‘Goedemorgen Mens.’
Ik had het willen hebben over de files, de dure brandstof en de co2 uitstoot ervan.
Ik had het willen hebben over Staatbos en Natuurbeheer die op dit moment onze bossen zo’n beetje aan het ontbossen zijn. Volgens hen ‘het’ natuurbeleid maar onder ons gezegd, hout voor de biomassa levert toch een mooi centje op om je boekhouding op plus te houden en daardoor te streven naar een hogere functie in onze carrière maatschappij.
Ik had het willen hebben over de criminelen die het lef hebben hulpverleners, zoals ambulance personeel, verpleger mensen, brandweermensen en verkeersregel mensen lastig te vallen als hen iets niet aan staat. Ik had het willen hebben over de varkens in de te kleine hokken terwijl ik hier in de omgeving zie dat het veel beter kan door bijvoorbeeld ‘het Akkervark’.
Ik had het willen hebben over al die mensen die na de koningsmarkt in Emmen al hun waar na het verlaten van de markt gewoon achterlieten en door de gemeente reinigers moest worden opgeruimd. (waarschijnlijk zijn ze bij deze actie niet lastig gevallen).
Ook had ik het nog even willen hebben over de paasvuren zowel de Nederlandse als de Duitse en over het vuurwerk op oudejaarsavond en hun smog.
En ik had het nog wel even over een paar andere zaken willen hebben.
Ook heb ik nog wel een paar adviezen voor het paasvuur, het vuurwerk, overtollige dieren het aardgas en een paar andere onderwerpen.
Ik had wel een aantal A4tjes vol kunnen schrijven maar toen ik vanmorgen opstond om er aan te beginnen en met mijn kopje koffie in de kamer zat, die ik even lekker had opgewarmd door een paar blokjes hout op de kachel te gooien, keek ik naar buiten en zag in het licht van de opkomende zon een boer op z’n trekker in de stilte van de ochtend langzaam vooruit gaan terwijl hij bezig was aardappelen te planten. Voor hem langs renden vier Reeën die onderweg waren van het ene bos naar het andere, terwijl er midden in mijn tuin een grote haas gras zat te eten terwijl er drie kleine haasjes om hem of haar heen huppelden. Even later, toen ik aan het ontbijt zat, zag ik bij het keukenraam twee roodborstjes die ijverig heen en weer vlogen in en uit de struiken met takjes in hun bek om een nestje te gaan bouwen.
Dus eigenlijk volstaat deze maand een heel korte maar nuttige column.
‘Let allemaal een beetje op, misschien komt het dan nog goed.’  

Aad Lubbe

31. mrt, 2019

Beste Blogvrienden

Blij dat jullie er weer zijn om mijn Blogs te lezen.
Ik ben er weer om ze te schrijven.
De winter is weer voorbij, de vingers voelen weer soepel aan om op de toetsen te tikken en ik heb er weer zin in.
Laten we maar hopen dat er veel bijzondere dingen gebeuren deze zomer, dan heb ik ook veel bijzondere dingen om te vertellen en jullie mee te laten genieten of de rillingen over de rug te laten lopen. De eerste Blog is al een goed voorbeeld van rillen voor mij en genieten voor jullie.

Groetjes Aad

 

Maart roert de staart

 

Na een aantal weken lekker op een zonnig eiland zijn we weer terug in Nederland. Het is 10 maart en je weet dat je in ons kikkerlandje op 10 maart meestal niet in de korte broek buiten kunt lopen, tenminste als je niet binnen enkele uren in het hospitaal wilt belanden vanwege onderkoeling. Het is net voor middernacht als we aankomen op Schiphol en de eerste honderdtwintig  kilometer richting huis, zeg maar tot Zwolle, is het droog. Vanaf hier moeten de ruitenwissers aan omdat het gaat regenen. Het is 17 maart voordat het weer een uurtje droog is en je even naar buiten kunt gaan zonder regenkleding of paraplu. Het is een week van de kachel stoken om het vocht buiten de deur te houden en van dagdromen over de fijne tijd op het tropisch eiland waar we waren en meestal de zon schijnt, de temperatuur rond de twintig graden is en als er een beetje regen valt, dat net zo snel weer verdampt als dat het valt. Maart is ook altijd de maand waarin ik mijn jaarlijkse dingen regel zoals, tandarts, trombosedienst en boekhouder. De tandarts vindt na een grondige controle geen gaatjes in mijn gebit en een uitgevallen stukje vulling repareert ze direct zodat ik niet terug hoef te komen voor volgend jaar. Bij de trombosedienst besluiten ze dat ik daar voortaan maar één keer per jaar hoef te verschijnen voor controle, dus het zonnetje begint weer een beetje te schijnen. In de laatste week van maart echter begint de cv ketel kuren te vertonen door borrelende geluiden en waarschuwings- lampjes. Mijn kennis van cv ketels gaat tegenwoordig niet veel verder dan het controleren van de metertjes maar die staan allemaal goed.  Twee dagen later heb ik bij het scheren ’s morgens plotseling geen warm water meer.
Na het scheren (met koud water) en het ontbijt staat er een man van het waterleiding bedrijf voor de deur om, zoals afgesproken, een nieuwe meter te plaatsen. Nadat de man is vertrokken ga ik het luik van de waterput, wat uit diverse onderdelen bestaat, sluiten. Eén van de delen echter valt mij uit de handen en belandt precies op de afstuitkraan achter de meter en breekt spontaan af waardoor een fikse bui water tot aan het plafond de keuken in spuit. Volledig gekleed duik ik de put in om zo snel mogelijk de hoofdkraan dicht te draaien voordat de put vol water stroomt en ik onder water moet gaan zoeken naar de kraan. Totaal doorweekt van deze maartse bui kruip ik weer uit de put nadat het mij gelukt is de kraan te sluiten. Nu is er dus helemaal geen water meer, niet warm en niet koud. De bui wordt nog erger en gaat zelfs op een maartse onweersbui lijken wanneer ik het installatiebedrijf ga bellen, waar ik vaste klant ben, om hen om hulp te vragen. De man aan de telefoon vertelt mij echter doodleuk op dit moment geen mensen te hebben om mij te helpen. Dat wordt maandag, hoe graag hij mij ook zou helpen (Ha Ha), het is nu vrijdagochtend 9.00 uur. Daar sta ik dan met alleen een paar flessen bronwater in de kast en een emmer half vol water in de douche, die daar staat om het water van een lekkende kraan op te vangen en in de tuin te gooien zodat er niet onnodig schoon water in het riool verdwijnt. Na wat rond bellen is er een bedrijf wat mij beloofd na zijn klussen van die dag te komen helpen, hoe laat dit ook gaat worden. Voor donker zou ik weer water hebben. Het is die dag een mooie dag en met de lunch kan ik zelfs buiten zitten. Als rond een uur of vier de monteur van het bedrijf voor de deur staat is het euvel binnen korte tijd opgelost. Nadat hij ook nog even naar de cv ketel heeft gekeken en geconstateerd dat de drukmeter stuk is gaat de maartse temperatuur ineens weer stijgen. Tot zelfs boven de twintig graden zal ik maar zeggen. Zo zie je maar, je weet het nooit. Maart roert de staart.

Ps. En je begrijpt wel dat ik een nieuw installatiebedrijf heb voor m’n onderhoudsklussen.

Aad Lubbe

30. sep, 2018

Beste Blogvolgers,

Dit is helaas al weer mijn laatste verhaaltje van de maand voor dit jaar. Ik ga net als afgelopen winter weer lekker bij de houtkachel werken aan een nieuw boekje.
Er zijn al een aantal verhaaltjes ontstaan, maar nog lang niet genoeg om er een leuk boekje mee te vullen.
Dus ik ga er hard aan werken en hoop jullie en mezelf in het voorjaar weer met iets leuks te verrassen.
Heb allemaal een fijne winter en graag tot begin april 2019 wanneer er weer een nieuwe blog op de site gaat verschijnen.

Groetjes Aad

 

‘Bad’ Bankje

 

Onlangs heeft m’n vriendin Yvonne een bedbankje besteld via een verkoopsite op de computer.
Ze was op zoek naar een mooi ogend en toch degelijk slaap/zitbankje voor in haar atelier/werkkamer om, als er gasten zouden blijven slapen, dit op een comfortabele bedbank zou kunnen. Ook wanneer ze ziek zou worden en niet de trap op kan zou ze er zelf gebruik van kunnen maken. Na enig zoeken op het net komt ze bij een Eco Firma in Duitsland terecht. Die hebben mooie essenhouten meubelen en ook nog Ecologisch gemaakt. Wat wil je nog meer, beter kan ze het niet vinden en de bestelling wordt geplaatst. Tevens wordt er ook een mooi essenhouten boekenkast besteld, hoewel dit eigenlijk iets boven de begroting valt. Op het geheel wordt nog een redelijke korting gegeven wat de knoop doet door -hakken. Levertijd één week en te volgen via het net wanneer het wordt bezorgd. Vol spanning wacht ze af, niet één week maar wel drie weken.
De vierde week, na al enige malen telefonisch contact te hebben gehad met het bedrijf in Duitsland, wat door slechte taalcommunicatie bijna tot een telefonische ruzie dreigt op te lopen, worden zonder melding de pakketten bezorgd. Bij controle blijkt echter dat de boekenkast maar voor de helft is geleverd. De legplanken, zes stuks, ontbreken nog. Van het bedbankje worden alleen de kussens en het matras geleverd.  Na weer een lastig tweetalig telefoongesprek wordt beloofd het restant van het bed en de planken van de boekenkast zo snel mogelijk te leveren. Na twee weken komt er, wederom onaangekondigd weer een zending binnen. Hoera!! De bedbank is compleet, echter van de planken voor de boekenkast ontbreekt elk spoor. Er wordt weer gebeld en beloofd en daarna weer een week gewacht.
Yvonne moet die week weg zodat het geheel blijft liggen en aan de firma wordt doorgegeven het pakket op mijn adres te bezorgen. Ik hoef er niet voor thuis te blijven. Yvonne krijgt melding wanneer het pakket gaat arriveren.
Als ik die week op een middag net even thuis ben om te lunchen staat er plots een jongeman met twee pakketten voor de deur, onaangekondigd. De kastplanken.
Wanneer Yvonne eind die week thuis komt gaat ze enthousiast aan het werk met het bedbankje en de kast.
Ik moet nog wel even voor de duidelijkheid vermelden dat je zowel het bedbankje als de boekenkast zelf in elkaar dient te zetten volgens een soort van Ikea systeem. Er is een duidelijke beschrijving bij geleverd en er kan eigenlijk niets fout gaan. Als ik in de middag langs ga, vraagt ze mij om een bepaalde schroef die missend is en of ik zo één toevallig nog in mijn magazijntje heb.
Na 25 jaar bouten moeren en schroeven verzamelen zal er best wel één tussen zitten die er op lijkt. En inderdaad, ik vind er zelfs twee. Die avond laat nog belt ze wanhopig op dat ze er niet uit komt en of ik de andere dag even wil meekijken op de beschrijving, twee weten meer dan één.
Met de schroef en de kastplanken ga ik de volgende morgen naar haar toe om te zien of ik het probleem kan oplossen. Niet om mezelf op de borst te slaan, maar ik moet zeggen, zulke problemen weet ik meestal wel op te lossen. Ergens zit er in mijn hersenen een heel klein kwabje die dit soort puzzels redelijk goed weet op te lossen. In mijn tijd dat ik verhuizer was heb ik wel voor hetere vuren gestaan. Na lange tijd de beschrijving en het materiaal te hebben bestudeerd kom ik tot de conclusie dat het kwabje in mijn hersenen mij in de steek laat, dit gaat mij ook niet lukken. Mijn conclusie is dat er een aantal ontbrekend en verkeerd materiaal is. Ik stel voor het bedrijf te bellenen te vragen of ze het uit kunnen leggen, waar Yvonne niet zo veel in ziet, gezien haar eerdere telefonische contacten. Maar het is de enige oplossing. Duitsland is te ver om er even naar toe te rijden voor uitleg. Aan de telefoon (deze keer een zeer begrijpende dame) komen we er al snel achter dat het artikelnummer van de beschrijving en het artikelnummer op de bon niet met elkaar overeen komen, wat veel duidelijk maakt.
Na de vrouw te hebben uitgelegd wat er ontbrekend is, niet in het pakket zit of niet passend is, komen we overeen dat de enige oplossing is, de bedbank retour te zenden. We hoeven het materiaal alleen maar weer even in te pakken en de vrouw gaat regelen dat het geheel over een dag of vier door een door hen geregeld bedrijf wordt opgehaald.
Na deze deal besluiten we toch even de kastplanken uit te pakken om te zien of dit alles oké is. Tot onze verbazing (of eigenlijk wisten we het al) zitten er maar twee planken in het pakket i.p.v. zes.
Gelijk terug bellen, misschien krijgen we die begrijpende vrouw nog aan de telefoon. Maar helaas de engel is gevlogen en eindigt het weer in een zeer onaangenaam gesprek waarin wordt beloofd alsnog de ontbrekende planken te sturen. Echter, ze kunnen niet beloven wanneer. Misschien morgen, misschien over drie weken.
De andere dag, na er een nachtje over te hebben geslapen (of eigenlijk van te hebben wakker gelegen), besluit Yvonne ook de boekenkast retour te zenden.
Gelukkig ligt al het verpakkingsmateriaal nog in de schuur en zo hebben we twee uren en twee rollen verpakkings- tape verder het geheel weer klaar staan voor transport.
De dag van ophalen loopt van 8.00 - 18.00 uur, zodat ik die dag, tot het grote moment, aan huis gebonden ben.
Rond 13.00 uur, als ik na de lunch even op de bank een tukkie zit te doen wordt er op de deur geklopt en staat er een chauffeur van DHL vol verwachting met 5 etiketten in de hand om op de dozen te plakken en ze daarna in te laden om aan de terugreis te beginnen. Als de bus de dam afrijdt zwaai ik hem nog heel even stiekem na.
Twee weken later wordt nummer 519933NL geleverd.
De ontbrekende schroef.

Aad Lubbe

1. sep, 2018

 

 

Je denkt er nooit zo over na, maar de voordeur is toch wel een heel belangrijk voorwerp in ons leven.
Als je de drempel van eigen voordeur overgaat ben je in één stap in je eigen wereld, voel je je veilig en vrij van de buitenwereld. Als je iemand anders z’n voordeur binnen gaat ben je in één stap in iemand z’n privé leven. Als je door de voordeur wordt binnen gelaten of gedragen, ben je meestal welkom. Door de voordeur, mits je het verprutst hebt en er door de achterdeur wordt uit gegooid, ga je ook weer door de voordeur naar buiten en ben je in één stap weer in de wereld.
Heel simpel, achter de voordeur is alles anders aan welke zijde je ook mag staan.
Dit stond ik deze week te denken toen ik bezig was een nieuw slot in mijn voordeur te zetten, of eigenlijk een extra slot voor de veiligheid, iets wat ik al jaren van plan ben, maar het is er nog nooit van gekomen.
Het is nog een hele klus geworden omdat mijn voordeur al een heel oude deur met toch wel een aardige geschiedenis is.
Toen ik 25 jaar geleden naar Drenthe ben verhuisd heb ik in het westen van het land regelmatig een bezoek gebracht aan sloperijen voor bouwmaterialen, zoals kozijnen, een trap en deuren. Zo kwam ik ook bij de sloperij van ‘van de Pauw Kraan’ in Hoogmade waar een hele rij stevige houten deuren staat. Ze zijn nog geen twee meter hoog en dat is precies wat ik zoek, daar de voordeur van het huisje in Drenthe ook nog geen twee meter hoog is en nodig moet worden vervangen. De deuren blijken van het oude zwembad ‘Poelmeer’ in Oegstgeest / Warmond te zijn gekomen toen dit werd opgeheven. Het was een open bad in een soort meertje aan de Leidsche vaart compleet met ratten en vies water.
Ik herinner het mij nog heel goed van de tijd dat ik daar als klein jochie schoolzwemmen heb moeten ondergaan.
Wel een extra reden om een paar van die deuren te kopen, misschien heb ik achter één van die deuren wel eens bibberend van de kou m’n zwembroekje aan staan trekken om daarna voor de deur, in de open wereld in het water te worden gedwongen door een strenge meester.
In Drenthe krijgen mijn eigen woonhuisje en ook het te verhuren vakantiehuisje een mooie gele zwembaddeur als voordeur. Ze draaien naar buiten open, dat geeft binnen ruimte en buiten is er ruimte genoeg. Wel moeten ze een klein stukje worden verlengd maar dat los ik op door er twee balkjes onder te schroeven.
Het originele slot wat in de deur zit werkt niet meer en er zijn ook geen sleutels meer bij. Van een kameraad krijg ik een paar oude opzet lipssloten die ik er voor tijdelijk opzet net boven het oude slot in de deur. Dit slot laat ik wel zitten daar de deurklink nog prima werkt. Wel zit er bovenaan de deur zo’n slotje, net als bij een toilet met een wit en een rood vakje en dat zit er nog steeds en wordt ‘s nachts gebruikt als zijnde de knip op de deur. Ze zijn kanariegeel en dat blijven ze de eerste jaren om later groen te worden geschilderd. Eén van de deuren staat nu al jaren in de schuur sinds het vakantie huisje is opgeheven (het is moeilijk er afstand van te doen en zo heb je altijd nog een reserve voordeur) en alleen mijn eigen voordeur is overgebleven. Na het geel en groen heeft deze deur ook nog de kleur wijnrood mogen beleven maar is nu veranderd in mosterdgeel met een grachtengroen kozijn.
Op de deur zit een hamer die dienst doet als klopper, als je hem optilt en tegen de deur laat vallen zit ik zonder enige twijfel rechtop in mijn stoel, hoe diep ik ook ingedut mag zijn.
Die hamer heb ik 25 jaar geleden mee genomen als aandenken van mijn truckersleven bij Mammoet transport in Leiden. Hij lag altijd achter mijn stoel en hielp mij om van alles vast en weer los te timmeren, zoals dekkleden, breedteborden en lichten, plankjes en keggen zodat de lading onderweg niet van de vrachtwagen kon weglopen.
Dus al met al een voordeur met geschiedenis.
Dan heb ik nog niet verteld, (en dat ga ik ook niet doen) wie ik allemaal door die voordeur in mijn privé wereld heb binnen gelaten en weer uitgezwaaid, al dan niet, met tranen in m’n ogen.
Maar nu het moment is aangebroken (anders gaat tijdelijk wel heel erg lang duren) ga ik het oude slot eruit halen en een nieuw plaatsen. Fluitje van een cent zegt de beschrijving. Ik begin met de deurkruk er af te halen, anders kun je het slot er niet uit halen. De twee schroeven van het slot heb ik al uitgeboord, die waren onmogelijk nog met een schroevendraaier los te draaien. Ik had niet anders verwacht, na misschien wel 70 jaar.
De deurkruk is ook niet los te krijgen zodat ik besluit één kant er met de slijptol af te slijpen waarna ik hem er misschien voorzichtig uit kan tikken, iets wat niet echt wil lukken. Wel sla ik de deur bijna uit elkaar. Na ook de andere kant eraf te hebben geslepen en van alles te hebben geprobeerd, blijft er maar één oplossing over: een gleuf uit de deur zagen zodat het staafje van de deurkruk ruimte heeft om er uit te komen. Als het slot er uit is valt het totaal uiteen van ellende, maar het staafje blijft stevig zitten in een cocon van roest waaruit blijkt dat deze actie de enige oplossing is geweest. Maar nu moeten er eerst nieuwe stukjes hout in worden gelijmd voordat het slot weer kan worden geplaatst. Die klus klaar ik nog dezelfde middag. De volgende dag als de lijm droog is kan ik weer verder met het plaatsen van het slot, wat voordat ik goed op gang ben, wordt verstoord door een aantal fikse regenbuien. Op dag drie het slot erin en de naden dichtplamuren. Op dag vier schuren, een beetje verf op het hout, de afwerkrozetten erop en klaar!!
Om voor jaren weer naar de andere kant van de voordeur te kunnen gaan……   

Aad Lubbe