Verhaaltje van de maand

23. jun, 2020

Beste Bloglezers,

Zoals je ziet is er geen verhaaltje van de maand voor juni op de site verschenen.
Ook de info voor het vakantiehuisje is weg en binnenkort verdwijnt ook de gehele site.
Ik ga wel verder met het schrijven van mijn blogs en als je die zou willen blijven lezen,
wat ik heel fijn zou vinden, stuur mij dan een mailtje met een mailadreswaarop je de blog wilt ontvangen.
Je ontvangt dan elke maand, of ongeveer elke maand een nieuwe blog.
Deze verzend ik van het mailadres bluesklanken@kpnmail.nl

Met vriendelijke groet,
Aad Lubbe

 

9. mei, 2020

Nadat de fiets en de cabrio weer zijn gerepareerd maar  in de schuur staan, omdat de weersomstandigheden de afgelopen dagen drastisch veranderd zijn, ga ik weer verder met de verhuizing naar m’n nieuwe huis. Ook ben ik blij nog een kuubje brandhout te hebben bewaard om de kachel ’s morgens nog even op te stoken.
En eindelijk gaat er weer eens iets meezitten. De tegelzetter die mijn nieuwe douche moet gaan betegelen gaat hier twee weken eerder mee beginnen dan hij mij had verteld er tijd voor te hebben, maar er is een klus uitgevallen zodat ik nu de volgende op zijn lijst ben. En ik moet je zeggen, ik ben daar heel blij mee. Hoe eerder die douche af is hoe beter, dan kan ik weer verder met het inruimen van de ruimtes waar nu stapels tegels, een wasbak, een radiator, een glazen douchewand en allerlei werkmateriaal van de tegelzetter staan.
De eerste dag van voorwerk en meten gaat alles goed, maar de tweede dag, als ik in mijn schuurtje aan het werk ben klopt de tegelzetter op de deur en vraagt mij, bezorgd kijkend, even te komen kijken in de douche.
Hij heeft een probleempje. Wat blijkt!! De tegels die op ongeveer 1.80 hoogte als een band op de muur moeten komen en dus van een andere kleur zijn, zijn in dit geval ook van een andere maat. Het is niet zoveel verschil maar vijf millimeter is bij tegels die recht op een lijn staan toch al snel een raar gezicht.
De leverancier gebeld, die binnen een half uur ter plaatse is en constateert dat de tegels inderdaad vijf millimeter kleiner zijn. Pluim voor ons, wij kunnen ook goed meten. Helaas is daarmee het probleem nog niet opgelost.
De leverancier gaat weg om te bellen en te kijken of er nog snel ergens een paar dozen tegels vandaan kunnen komen zodat de tegelzetter verder kan. Op dit moment echter kan de tegelzetter niet verder en vertrekt maar naar een volgend klusje. Ik blijf achter met een half getegelde douche en een huis vol rommel.
De volgende middag krijg ik een berichtje van de leverancier dat er nog twee dozen tegels zijn gevonden van het zelfde formaat. In Spanje. Ze worden met de eerstvolgende zending meegegeven en zijn uiterlijk over twee weken binnen. Hoe kom ik aan het geluk!
Ik denk nog even aan het sinterklaasliedje ‘zie ginds komt de stoomboot’ en vol verwachting klopt mijn hart’ en zet daarna de douche maar even uit mijn hoofd. Ik ga verder met een volgend klusje want er is nog meer te doen bij een verhuizing, is gebleken.
Nadat ik enkele ramen, waar ik van dat decoratieplastic op wil plakken, zodat ik een beetje uit het zicht zit voor de langlopende mensen, heb opgemeten, ga ik naar de winkel in Emmen om iets uit te zoeken. Yvonne gaat gelukkig mee. Die heeft een betere kijk op dit soort dingen. In de winkel worden we geholpen door een vrolijk kwekkende jongedame die ons geweldig helpt met het uitzoeken van een decoratief stuk plastic en meet rap met een maatstok de opgegeven maat af, waarna ze het  zoevend met een mes van de rol snijd, het al kwebbelend oprolt en in no time staan we weer buiten. Dat viel mee, nu hebben we vandaag nog tijd om het er op te gaan plakken. Het eerste raam gaat prima, samen hebben we het snel en goed op het raam zitten. Het tweede gaat iets lastiger, maar komt na drie keer proberen ook goed op z’n plek. Bij het derde raam echter is er een probleem. Het is het laatste raam en het overgebleven stuk zou dus moeten passen, maar helaas, twaalf centimeter tekort.
Drie kwartier later in de winkel krijg ik vele malen sorry toebedeeld maar daar is mijn anderhalf uur extra rijwerk niet mee opgelost. Er wordt, gelukkig door een andere medewerker, een nieuw stuk, deze maal ruim en ‘goed’ gemeten, afgesneden en met nogmaals ‘sorry’ van de kwekkende jongedame, die aan de andere kant van de winkel bezig is met klanten zal ik het moeten doen en ga weer naar huis. Eenmaal thuis heb ik geen zin meer om die dag nog het laatste stuk erop te plakken. Dat moet maar tot morgen wachten. Wel moet ik die avond nog weer even aan een Sinterkaasliedje denken, ‘hoor wie klopt daar kinderen, hoor wie klopt daar zachtjes tegen het raam.’ Gelukkig kan ik nu nog zien wie er klopt omdat er nog geen decoratieplastic voor zit. Hoe kom ik aan het geluk!!

09-05-2020
Aad Lubbe

 

13. apr, 2020

Beste Bloglezers,

Binnenkort houdt de site op te bestaan, dus ook de blogs zullen er niet meer zijn.
Willen jullie wel mijn blog blijven lezen stuur mij dan een mailtje.
Als er voldoende mensen zijn die het leuk vinden om mijn blog te lezen ga ik er mee door.
Ik stuur ze dan naar de mailadressen die jullie mij toesturen.
En als er veel interresse is maak ik misschien nog wel een nieuwe site

Laat het maar weten, ik wil graag doorgaan en hierbij nog een blog voor april.

Groet Aad 

13. apr, 2020

 

En dan ga ik het niet over het virus hebben, hoewel het  als rode draad wel door het verhaal heen loopt omdat onze manier van leven, voor dat we het wisten, totaal is veranderd.
Vorige week zondag was het voor het eerst dit jaar weer een mooie dag om erop uit te trekken. En daar komt de rode draad van het virus al voor de dag. Je kunt nergens naar toe, alles is gesloten. Gelukkig kunnen we in hier Drenthe nog een beetje bewegen zonder binnen de voorgeschreven straal van anderhalve meter van elkaar te komen.
We besluiten ondanks dat ik het druk heb met verhuizen er een dagje met de fiets op uit te trekken. Yvonne maakt een lunchpakket voor onderweg, omdat we niet zoals we gewend zijn ergens kunnen neerstrijken voor een broodje kroket of een uitsmijter en ik breng de fietsen op orde. We maken een mooie tocht door het, in het voorjaar ontluikende bos, waarin we ook een mooi plekje vinden om onze krukjes neer te zetten voor de lunch. Er is niemand te zien en behalve de kwetterende vogels en de zachtjes ruisende wind door de naaldbomen is er ook niets te horen.
Na een tocht van zo’n vijftig kilometer komen we langs het huis van Yvonne waar zij stopt en ik de laatste acht kilometer naar mijn huis alleen verder fiets. Na zo’n twee kilometer, dus nog zes kilometer van huis, begint de fiets plots heel zwaar te fietsen en zie ik op het display dat de accu leeg is. Hij geeft nul aan, hoewel hij de laatste keer dat ik erop keek, nog voor zeventig procent gevuld was. En ik kan je wel vertellen dat, zelfs al is het maar zes kilometer, het fietsen op een elektrische fiets met een lege accu best zwaar is.
De dealer beloofd mij de volgende dag aan de telefoon over twee weken langs te zullen komen (de fiets zit nog in de garantieperiode) om hem te repareren.
De rest van de week houd ik me dus maar weer bezig met m’n verhuizing.
Als ik op een morgen, na het ontbijt, m’n schoenen aan zit te trekken word ik opgeschrikt door een harde knal tegen het raam van de terrasdeuren. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik twee jonge merels op hun rug op het terras liggen. Waarschijnlijk al spelend in hun prille leventje onbezonnen tegen het, hun nog onbekende fenomeen ‘glas’ aangevlogen. Als ik buiten ga kijken constateer ik dat ze allebei dood zijn en zo ben je dus voor je het weet een paar vogels aan het begraven.
Maar dit, hoewel heel triest, even tussendoor.
Gisteren was het weer een mooie dag met voorspellingen van zo’n twintig graden en meer, dus weer een dag om er even een paar uurtjes op uit te trekken. Het is eerste Paasdag, een dag waarop wij normaal genomen vanwege de drukte meestal thuis blijven, maar nu is alles anders. Een fietstochtje zit er helaas niet in, die nog staat te wachten op de dealer voor een reparatie. We halen de cabrio van stal voor z’n eerste toertje dit jaar. En weer maakt Yvonne de lunchpakketjes klaar voor onderweg terwijl ik de auto op orde breng. Wassen en poetsen is vorige week al gedaan dus dakje open en hij is rijklaar. De bedoeling is een niet te verre tocht met onderweg een lunch op een mooi plekje op de heide in het zonnetje.
Nog maar zo’n vijftien kilometer van huis trap ik de koppeling in om terug te schakelen, maar helaas zonder effect. Om te voorkomen dat de auto het kruispunt oprijdt wat we naderen druk ik het pookje van de versnelling snel in de vrij stand en komen we tot stilstand op een kruising in het centrum van Oosterhesselen. Hij is niet meer in de versnelling te krijgen en het enige wat erop zit is hem naar de overkant van de weg te duwen om hem daar in de berm te parkeren.
Na de ANWB te hebben gebeld, die ons beloven er binnen twee uren te zullen zijn, kijken we eens rond wat te doen in de tussentijd. Een restaurant zit er niet in, alles is gesloten, maar aan de overkant van de straat staat een picknicktafel in een klein parkje langs de weg. Er zit niemand dus besluiten wij het snel te veroveren. Met onze nieuwe leefvorm van anderhalve meter zou dit zijn uitgesloten als er al mensen zaten. We besluiten de lunch te gaan gebruiken aan deze tafel, soepje, broodje ei en een glaasje sap. Na een uurtje aan de picknicktafel te hebben gezeten, genietend van de lunch, de twee ooievaars die precies boven de cabrio een nest boven in de boom hebben en gezellig zitten te kwetteren en het langstrekkende verkeer, voor negentig procent cabrio’s die allemaal voorbij ‘rijden’ komt de man van de ANWB.
Na een half uurtje van, op, in en onder de cabrio te hebben gewerkt komt hij met de trieste mededeling, ‘ik kan jullie niet verder helpen, de auto zal moeten worden afgesleept naar een garage of jullie huis, zeg het maar.’ Wij zeggen even niets.
Na nog een half uurtje wachten bij de picknickbank komt de sleepauto en wordt de cabrio opgeladen. Volgens de nieuwe leefregels zouden we achter op de laadbak in de cabrio moeten zitten maar de chauffeur vindt het goed, nadat wij en ook hij hebben bevestigd, niet verkouden of grieperig te zijn, mogen we in de cabine. Na eerst de auto naar de garage te hebben gebracht, waar ik hem voor de deur zet en de sleutel met een briefje door de brievenbus schuif, het is tenslotte eerste Paasdag, brengt de chauffeur ons netjes naar huis (wát een service, ANWB en sleepbedrijf de Jong uit Hoogeveen).
Eenmaal weer thuis lopen we op ons gemak naar de snackbar in het dorp (één van de weinige zaken die open zijn) en genieten op gepaste afstand van meer dan anderhalve meter van andere mensen van een ijsje.
En zo is het voor dat je het weet een Pasen geworden om nooit te vergeten.

13-04-2020
Aad Lubbe

 

28. feb, 2020

 

 

Hoewel ik uit Nederland alleen maar berichten krijg over koud, regen en sneeuw, weet ik niet of ze daar nu blij mee moeten zijn of niet. Waar ik ben heeft het al twee jaar niet meer geregend en ik moet je zeggen, dat is nog erger als elke dag regen. De waterbassins zijn hier leeg, de groene hellingen zijn grijs en kaal met hier en daar nog een plantje dat probeert zijn bloemen naar buiten te persen om te laten zien hoe mooi hij eigenlijk is.
De schapen en geiten, die hier normaal genomen hun voedsel op de hellingen zoeken, lopen een beetje doelloos rond om hier en daar nog een sprietje te vinden. Ik heb op dit moment natuurlijk makkelijk  praten, dat het hier heerlijk is, met elke dag rond de 22 graden en zon. Zelfs ’s nachts komt de temperatuur hier niet onder de 15 graden, een kachel heb je hier niet nodig en mijn trui en jas zijn nog niet uit de koffer geweest in de twee maanden dat ik hier al ben.
Ik heb ook geen schapen of geiten die ik te eten moet geven en ook geen groente of aardappelen in de tuin.
Als ik iets wil hebben ga ik gewoon naar de winkel en vroeg in de morgen om 8 uur, als de zon net opkomt, zit ik al met m’n kopje koffie op het terras.
Maar afgelopen weekend werd dat ineens even anders. Zaterdagmiddag begint het plots hard te waaien en dan bedoel ik (voor hier hard) windstoten tot 100 kilometer per uur. De stoelen waaien over m’n terras en de lucht kleurt na verloop van tijd volledig grijs. Niet net als bij ons, zodat je weet dat het binnen no time weer gaat regenen maar stof grijs.
Op zondagmorgen als ik opsta (ben ’s nachts heus wel een paar keer wakker geweest van de beukende wind rond m’n huisje) is het zicht niet meer dan 50 meter en als ik denk op het terras koffie te gaan drinken kom ik er snel achter dat dit onmogelijk is. Als ik even buiten sta voel ik direct het fijne stof in mijn keel en ga snel weer naar binnen. Op het nieuws krijgen we advies om binnen te blijven en ramen en deuren gesloten te houden. Dat doe ik dan ook braaf. Niet dat ik anders zou hebben gedaan hoor. Na die paar minuten op het terras had ik er al genoeg van. Het is dus een dag van lezen en puzzelen geworden. Zulke dagen heb ik hier wel meer maar dan op het terras in de zon.
Op maandagmorgen is de wind gaan liggen en ga ik lopend (zoals elke dag) naar de winkel in het dorp om brood te kopen. Alles is rood gekleurd, het terras, de stoelen de struiken en ook de toch al grauwe planten zien er nu helemaal verstoft uit, zij het wel oranje in plaats van grijs. Alles zit onder de Sahara Rain, alleen is dit regen waar het niet van opfrist. Als ik door het dorp loop is iedereen bezig met ramen wassen en straatjes schoonspoelen, hoe schaars het water ook is, terwijl ik hoor dat men in Nederland bezig is de straatjes vrij te maken van sneeuw. We praten wel eens over ruilhandel en dat zou nu wel goed van pas komen.
En ik, ik heb weer makkelijk praten en zit, na mijn terras te hebben schoon geveegd (zonder water, want het waait nog net voldoende om het met de bezem te doen opwaaien en een aantal meters verderop te laten neerdalen) ga weer lekker in het zonnetje zitten en kom over een aantal weken weer terug naar Nederland om te genieten van de ontkiemende plantje, die de winter achter zich laten en komen genieten van het water wat de afgelopen tijd is gevallen. Misschien toch beter als 2 jaar geen regen, iets wat over een paar jaar misschien ook wel onze toekomst is.

28-02-2020
Aad Lubbe